Dziewicze pieprzenie

Żyjemy hasłami wciąż karmią tym nas
Nie wiemy już sami gdzie prawda gdzie fałsz
Tu walka o pokój gdzie pokój już był
Dotrzymać chcesz kroku dwa kroki daj w tył.

Metro “Hasła”

Ludzie mają jeden podstawowy problem, że w ich umysłach rodzi się przesadnie dużo agresji. Chodzą tacy nabuzowani od rana do wieczora, nienawiść aż im się w główkach gotuje, wycieka powoli przez oczy, palce i usta. I nie mówię tu o wrogości jawnej, o dawaniu sobie w mordę, czy wrzeszczeniu w niebogłosy. Chodzi mi o nienawiść truciznopodobną, która przepływa nam przez żyły, napina mięśnie i przewraca oczy do góry. Wtedy gdy rano jedziemy autobusem, siedzimy pośród ludzi, którzy zdają się strasznymi debilami, albo musimy ustąpić jakieś głupiej, starej babie miejsca w autobusie.

Lubimy mieć wrogów. Najlepiej wrogów od nas słabszych, nad którymi czujemy w jakiś sposób wyżsi, którzy nie są godni naszego zajebiście wysokiego poziomu. Mamy na kogo sobie poprzeklinać, na kim się wyżyć (psychicznie, fizycznie, czy jak tam lubimy), mamy kogo skrytykować i kim się podetrzeć. To naprawdę cudowne lekarstwo na nasze schorowane nerwy, jak się od razu czujemy dobrze i przyjemnie. I jeszcze mamy poczucie, że robimy to co słuszne. A murzyn jest czarny, bo lubi brud.

Pewnie, mówiąc tu o tym jakie to wszystko jest złe etc. sam jestem cholernym hipokrytą. A raczej byłbym, gdybym stwierdził, że ja jestem ponad te nienawistne uczucia, jakie opisuje wyżej, bo tak oczywiście nie jest. Sam czasem masochistycznie wręcz lubię pogrążyć się we wrogości do całego świata, stwierdzić, że mam go dzisiaj w dupie i powiedzieć, że go nienawidzę. Jak i każdy. Tyle, że u mnie ten wkurw na wszystko szybko mija i nie przekracza jakiegoś normalnego poziomu.

Najgorsi są ludzie, którzy chcą z powodu tej nienawiści zmienić cały świat na swoją modłę, najchętniej ulepić go w szarą, piekielnie nudną, przerażającą masę, gdzie nie ma żadnego miejsca na coś nowego i ciekawego na indywidualność w żadnym stopniu. Bo to złe, bo to wrogie, bo to inne. A dla mnie piękno świata polega właśnie na jego różnorodności, na tym, że są takie miejsca jak Afryka i takie miejsca jak Anglia. I tego trzymać się trzeba.

Mnie np. wkurza Ameryka. Ale kiedy widzę taki obrazek jak ten wyżej to ciesze się bardzo, że takie miejsce istnieje i wcale nie mam nastroju go bombardować. Bo jest zwyczajnie piękne.