Trochę inna modlitwa

“Ostatni toast milczy się:
Bar-Ołtarz – miejsce święte.
Za serce! – które dobrze wie
Że woli być pęknięte”

Jacek Kaczmarski “Przy ołtarzu baru”

Niedawno przy jakiejś rozmowie padło zdanie, że nie ma człowieka który w nic nie wierzy. Każdy z nas, choćby nie był religijny i nie padał na kolana przed bogiem i nie wierzył w niego, to w coś musi wierzyć. Ta wiara jest wpisana w nasze istnienie i nie jesteśmy w stanie się jej pozbyć. Jesteśmy ludźmi, mamy wyobraźnie.

Nie mówię tutaj o Bogu, czy Chrystusie, bo w nich wcale nie trzeba wierzyć. Ale nie zmienia to faktu, że w coś wierzymy, wierzymy chociażby w to, że wszystko będzie dobrze, albo odwrotnie, że będzie do dupy. Często wierzymy w przeznaczenie, że tajemniczy Los zapisał nas do wyższych celów, że jesteśmy w jakiś sposób lepsi od innych. Czysty egocentryzm do kwadratu, ale jakże do istoty nazywanej człowiekiem pasujący.

Każdy się modli, nawet jeśli nie wierzy. Modlimy się do siebie nawzajem, do kieliszka wódki stojącego na barze, do bliżej niezidentyfikowanego przeznaczenia, bądź po prostu się modlimy. Do nikogo konkretnie. W takiej modlitwie jest coś pięknego, nie jest to zwykłe “Ojczenasktóryśjestwniebie”, tylko prawdziwe uczucia, potrzeby i pragnienia, które czasami musimy zwyczajnie wyrzygać na kogoś lub coś innego. Jest nam wtedy dużo lepiej.

Ołtarze też mamy. Stare bary wypełnione zapachem zatęchłych papierosów i starych, damskich perfum, skrzypiące, wygodne łóżko, najciemniejszy kąt restauracji, bądź twardy dla ciała chodnik. Tam każdy oddaje swoją prywatną ofiarę, swojemu bogu.

No i sami powiedzcie, czy jest coś bardziej ludzkiego od wiary?