Znicze

“- Nie czas na tańce, kiedy ziemia ma się lada chwila rozlecieć.
-Ale jeżeli w ogóle chcemy jeszcze potańczyć, to trzeba to zrobić zaraz. Kochany! Ona się przecież rozleci dopiero za dwa dni!”

***

Szłam powoli w jego stronę, stawiając kolejne kroki jeden za drugim, jak modelka, która chce wyglądać na wybiegu jak najseksowniej. Delikatnie obciągnęłam czarną sukienkę, żeby lepiej przylegała do gorącego ciała i pogładziłam krwistoczerwoną szminką usta. Nie zauważył mnie z początku, stał w świetle księżyca i patrzył na groby. Znicze oświetlały drogę między nagrobkami niczym reflektory, czułam się jak na czerwonym dywanie idąc tak między zmarłymi. Byłam podniecona, moje ciało całe drżało i nie byłam w stanie tego opanować. Podeszłam do niego powoli i pogładziłam jego ramie. Spojrzenia jakim mnie wtedy obdarzył nie zapomnę już nigdy. Jego twarz wyrażała tak rozmaite emocje, od ogromnego smutku siedzącego w jego oczach, po lekkie znudzenie krążące po niedogolonych polikach, aż po jakąś dziwną radość leżącą na kącikach ust i pieprzącą się ze wstydem. Wstydem, że w takim momencie patrzy mi w dekolt i myśli o czymś zupełnie przeciwnym do żałoby. Ucałowałam go w usta, czując smak krwi, którą miał je wypełnione, mówił o niej, myślał o niej, gorąca krew wprost przelewała się z jego języka na mój. Był w tej myśli jakiś perwersyjny erotyzm, właściwie to w tym jednym pocałunku zdążyliśmy wejść w siebie bardziej niż przy stosunku.

Kiedy oderwałam się w końcu od niego, zwróciłam uwagę na to, co się dzieje wokół nas. Cmentarz wieczorem nie był wcale straszny, przynajmniej dla mnie, za to był potwornie wręcz nudny. Tu się naprawdę nic nie działo, znicze płonęły, lecz nie było czego oświetlać, wiatr grał tango, ale nie było komu go słuchać. To była jedna wielka pustka.

Odwróciłam się do niego i powiedziałam Zatańczmy, mój piękny. Zatańczmy tutaj, między grobami, wśród świateł zniczy, blasku nagrobków i cieniu cmentarnych drzew. Stańmy się jednością i krążmy pomiędzy krzyżami, całujmy Chrystusa w usta i zapadnijmy się w wieczność do cna!

Jego drugiego spojrzenia również nie zapomnę. Na czoło wylazło mu zdziwienie, we włosy na brwiach wkręciło się zgorszenie, a na język wypłynął niesmak. Nie bluźnijmy, nie depczmy pamięci tych którzy tu leżą. Nie będziemy tutaj tańczyć, najdroższa, to jest cmentarz. Uczcijmy pamięć umarłych.

To zatańczmy dla nich, mój Piękny! Zatańczmy dla tych którzy leżą tutaj i nie mają już okazji żyć i ich jedynym przeznaczeniem jest leżenie tutaj, a jedynym światłem są nagrobne świece. Dajmy im trochę szczęścia, uczcijmy ich pamięć, niech wspomną życie i tańczą z nami. Niech trwa bal!

I zaczęliśmy tańczyć. Z początku powoli, nieśmiale, on trzymał mnie w talii, ja położyłam mu ręce na ramionach, z czasem jednak nasz taniec stawał się coraz szybszy, coraz dzikszy, coraz bardziej namiętny. Stuk naszych butów odstraszał ptaki z drzew, krążyliśmy zespoleni razem między grobami, nasze ciała pracowały szybko, mocno i nieprzerwanie, wiatr dął nam swoje tango, drzewa szumiały do rytmu, nawet wosk ze świec wydawał się przepełniony melodią. On miotał się we mnie, ja miotałam się w nim, czułam pełnie życia, pełnie człowieczeństwa i pragnęłam, och, jak pragnęłam żeby ten dziki, wręcz zwierzęcy taniec, trwał cały czas, żebym postradała w nim zmysły, upiła się nim i w końcu utonęła. Utopiła się w tej gorącej, gorzkiej krwi która płynęła teraz strumieniami przez moje ciało. Krew o smaku wiśni.

To był najpiękniejszy bal na jakim byłam w życiu.