Shine on.

“Remember when you were young, you shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.
Now there’s a look in your eyes, like black holes in the sky.
Shine on you crazy diamond.
You were caught on the crossfire of childhood and stardom,
blown on the steel breeze.
Come on you target for faraway laughter,
come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!”

Pink Floyd “Shine on you crazy diamond!”

Dzisiaj mam idealne zakończenie idealnie leniwego weekendu. Siedzę wygodnie w fotelu przed komputerem, pije mocną herbatę i słucham Boba Marleya. Marley jest jednym z tych artystów, którego muzyka bardzo do mnie trafia, dociera prosto do duszy i wypełnia całe ciało. Takim “Jammin’” można się dosłownie upić do nieprzytomności. Kurde, Bob to był naprawdę świetny muzyk, jak Hendrix, czy Kaczmar. Tego drugiego wykończyły narkotyki, z resztą Bobowi pewnie też pomogły zejść. Mary Jane to jednak straszne gówno. Jeżeli komuś wydaje się to fajne, szpanerskie i w ogóle zajebiste to trza mieć nadzieje, że to mu przejdzie. Bo Maryśka w końcu wykończy, albo będzie popychać w stronę silniejszych narkotyków, czyli w sumie na jedno wychodzi. Ale kończę już z tym, bo ten wpis nie miał być o środkach odurzających, bo ani ze mnie znawca, ani nigdy od takowych środków uzależniony nie byłem, co mnie bardzo cieszy.

Wiem, że jest wielu muzyków, artystów których mi będzie brakować na tym świecie, których z chęcią widziałbym tworzących nowe płyty, kolejne kultowe przeboje itp. Taki Syd Barrett (nomen, omen jego też narkotyki zapędziły do grobu). Wspaniały muzyk, jego muzyka jest jednocześnie piękna, smutna i wręcz fantasmagoryczna. Swoją drogą to Sydowi poświęcona jest moja ulubiona piosenka (i również cały album pod tym samym tytułem) Pink Floydów “Wish you were here”. Ta piosenka to cud muzyczny po prostu, istna bomba emocjonalna. Shine on, Syd.

Takich artystów mógłbym wymieniać bez końca. Marley, Kaczmarski, Wysocki, Riedel, Grechuta, Hendrix, Charles, Sinatra, Harrison etc. żaden z nich już nic nie nagra. Szkoda po prostu. Każdy z tych artystów jest dla mnie w jakiś sposób niezrównany i ich twórczość to coś co jest mi bardzo potrzebne do życia. I jestem wniebowzięty, że mogę z nią obcować.

Swoją drogą muszę się w końcu wybrać na grób Jacka Kaczmarskiego. Mieszkam tyle lat w stolicy a jeszcze ani razu nie byłem przy jego grobie. Wstyd, można powiedzieć. Pójdę tam żeby zapalić znicz, pomodlić się i zanucić “Epitafium dla Wysockiego” (które paradoksalnie świetnie do życia Kaczmara pasuje). Czuje, że po prostu muszę tą zrobić, że bez tego uczynku będę jakiś pusty, jakbym zaniedbał coś ważnego. Ale wiem jedno, na pewno nie pójdę tam ot dla szpanu, albo żeby zrobić zdjęcie grobu. Jedną z najbardziej znienawidzonych dla mnie rzeczy jest robienie zdjęć grobom, a potem wkładanie ich do albumu rodzinnego. Jest to dla mnie jakieś takie wręcz odrażające, nie potrafię tego co prawda racjonalnie wytłumaczyć, ale odpycha mnie to strasznie. Żadnych aparatów, żadnych zdjęć!

Takie klimaty zwykle mi się udzielają podczas takich egzystencjalnych posiadówek z herbatą i ulubioną muzyką. Swoją drogą w dzisiejszych czasach nie ma nic niezwykłego w tym, że siedzę i słucham jak martwy od wielu lat Bob śpiewa “Touch me”. I śpiewa tak, że chwyta mnie to za serce. Byłeś świetny, shine on Bob!

Chciałbym jeszcze w tym miejscu serdecznie podziękować Klochowi za zapoznanie mnie z twórczością Harrisona. Wielkie dzięki stary, nie zapomnę ci tego.