Kanapka z człowiekiem

“Masło świetne
chleb wspaniały
człowiek z lekka
był zgorzkniały”

Jacek Kaczmarski “Kanapka z człowiekiem”

Zbyt wielu kanibali ostało się do współczesnych czasów, zbyt wielu ludzi ze skłonnościami do pożerania bliźnich wciąż się rodzi. Z kącików ust wypływa trutodajna ślina, ząbki pocierają o sobie z chęci chrupania i gryzienia, język miota się po ryle i wylizuje wargi wysuszone do granic bólu, które łakną bólu.

Kanibale potrafią zniszczyć człowieka. Wyssać go do suchej kości, przegryźć serce, zagryźć umysł. Mają ku temu bardzo wiele świetnych sposobów, słowa, obietnice, nienawiść przysięgi, nienawiść, ból, kłamstwa, nienawiść, pogardę i jeszcze całą wazę przepysznej, koszernej nienawiści. Mniam!

Pewnie, wielu ludzi sobie poradzi, odgoni potwory, zignoruje czerwie, pozarzyna bestie i przetrwa. Przetrwa bo jest silny, bo ma w sobie radość ducha i chwała mu za to. Lecz wielu nie da rady się obronić, nie wszyscy są na tyle wytrzymali i potrafią walczyć. Tacy będą robić za główne danie na nienawistnym kanibalskim stole. I w końcu ich znajdą pod jakąś złamaną, suchą gałęzią. I po kilku dniach zostaną zapomnieni.

Nie bądź kanibalem, czytelniku. Nigdy. Bo przemienić się w bestie, to najgorsze co człowiek może zrobić.