Kawa i papierosy

Dla wielu ludzi poezja jest najbardziej nieżyciową rzeczą pod słońcem. Chodzi po naszym świecie takie wyobrażenie, że poezja to jest takie potwornie górnolotne, eteryczne, metafizyczne, fantasmagoryczne cuś, czego normalny człowiek (o ile pomazany lirycznością przez Boga nie jest) dotknąć nie jest w stanie i szczególnie tego nie potrzebuje. Ot, wszyscy w szkolę przerabiali Mickiewicza, Tuwima, Leśmiana, Kochanowskiego i innych im podobnych, jakoś to przeżyli (bądź nie, różnie to bywa, lekcja Polskiego niejednego potrafi rozłożyć na łopatki) i teraz żyją w asymilacji z poezją. Poezja nie tyka ich, oni nie tykają poezji. I wszyscy są szczęśliwi.

Bzdura.

Bo to wcale nie jest tak, że poezja to jest poza czasem, poza ludźmi, poza wszystkim, zakopana w meandrach wyobraźni tych, którzy siedzą przed ogromnym dębowym biurkiem, drapiąc się po nosie gęsim piórem. Poezja wypływa z ludzi, krąży między ludźmi i bez ludzi istnieć nie może. I nie tu chodzi wcale o jakiś wybranych “Ludzi przez wielkie eL” ale o wszystkich ludzi. Tak, o ciebie też.

Wyobraź sobie, czytelniku, taką sytuacje, rzekłbym, bardzo życiową. Mamy jesień, oto idziesz sobie uliczkami miasta, masz do załatwienia niedługo jakąś sprawę, specjalnie ci się nie spieszy, więc wchodzisz do jakiejś przytulnej kawiarni. Zamawiasz mocną kawę, zdejmujesz kapelusz, wieszasz płaszcz i siadasz przy małym stoliku. Po chwili urocza kelnerka przynosi ci filiżankę pełną czarnego napoju. Z kieszeni wyjmujesz paczkę papierosów, zapalasz jednego i zaciągnąwszy się popijasz mocną, rozbudzającą, kawę. Z głośnika przy ścianie sączą się ballady, dajmy na to, Wojciecha Młynarskiego, dym papierosowy rozchodzi się majestatycznie wokół ciebie, a gorąca kawa rozgrzewa cię od środka, pompuje w mięśnie siłę i w żyły energie. Czysta poezja, ot co. I widział poeta, że to co napisał było dobre.

“Ale tu przecież nigdzie nie ma wiersza.”- być może stwierdzisz. Owszem, ale (jak pisał Stachura) wszystko jest poezją i to wcale nie słowa zapisane na kartce są poezją, to tylko próba uchwycenia poetyckości życia. I ta poezja nie pojawia się jedynie przy kawie i papierosach. Poezja może istnieć przy każdej, najbardziej trywialnej i pospolitej, najbardziej ludzkiej czynności, jaką wykonujemy, musimy tylko umieć ją dostrzec. Bo wszystko jest poezją. Życie jest poezją.